Po 30h podróży, trzech lotach i niesamowitej jeździe jeepem po indyjskich bezdrożach docieramy na miejscówkę, spotykamy pierwszych freeriderów powracających z góry... i już dowiadujemy się, że świeży opad był kilkanaście dni temu, a cała góra jest zajeżdżona. No nic, jutro się okaże. Szybko wtapiamy się w Kashmirską rzeczywistość, chłopaki zaraz znajdują najważniejszy budynek w okolicy: Raja Hotel – tam zaopatrują się w najlepszy "towar", z którego słyną   
tamte rejony świata...  możemy imprezować.

Widok z samolotu na Himalaje

        Pierwszego dnia wjeżdżamy na górę i od razu widzimy, że nieprzejeżdżone jest tylko całe zbocze Shark Fina - najwyższego szczytu (4194m npm)w okolicy gondoli. Jak się później okazało, to było jedyne miejsce w Gulmarg, gdzie można było w tym czasie dorwać puch. Przez pierwsze dni rzeźbiliśmy tylko w tamtej okolicy, a niektórzy z nas przyznali się do najlepszych zjazdów w życiu - fakt, żleb spod Shark Fina jest imponujący, a jazda w nim na pełnym furkocie w 30cm puchu, gdzie na dole wypada się na bezkresne pola śniegu podnosi ciśnienie w żyłach :) 

         Niestety miejscówka szybko stała się przez nas oblatana, a opad nie nadchodził, prognozy ciągle obiecujące, ale świeżego brak. Ruszyliśmy w koncu do najważniejszej osoby w miasteczku, do szefa Kashmir Alpine Shop'u - Mr. Yaseen'a, człowiek który zna wszystkich ludzi związanych z turystyką w promieniu 150km. Zaczęliśmy go naciskać, że chcemy przeżyć coś ekstra, coś o co ciężko w jakiejkolwiek innej części świata. Kashmirskie herbatki u niego kończyły się żartami i różnymi propozycjami. Ale w końcu uległ naszym namowom i wyciągnął asa z rękawa: Fayaz - to jedyny guide w odległym od Gulmarg o 150 km Sonamarg - bardzo popularnej w lecie okolicy do trekkingu w Indyjskich Himalajach. Zimą niestety teren niedostępny, odcięty od świata przez wielometrowe opady śniegu. Pomysł świetny, ale Yaseen nie wie, czy droga do Sonamarg jest przejezdna i otwarta? Fayaz mieszka w ostatniej wiosce zamieszkanej cały rok - Gagangir, w odległości 13km od Sonamarg i ma się zorientować w sytuacji. Po dwu dniach przychodzi info - droga jest otwarta, a tegoroczna słaba zima pozwala na dojazd jeepem w tamte tereny. Decyzja jest szybka - jedziemy!

       Wieczorem różne myśli chodziły mi po głowie: jak wyglądają Himalaje 150 km dalej od miejsca gdzie byliśmy, co z dojazdem, czy jest bezpiecznie, gdyż jak wiemy trwa tam ciągle rebelia, a gps Andrzeja pokazuje tamte rejony jako land unexplored... zasypiam pełen obaw i podniecenia co do nadchodzącego dnia. Ranek, siódma rano, mroźno i ciemno, Gulmarg jeszcze śpi, my pakujemy sprzęt na dach Jeepa... po chwili żegnamy Yaseen'a, który na odchodne jeszcze prosi nas, aby za bardzo nie ryzykować w tamtych rejonach... ehh ciarki przechodzą po plecach... ruszamy...

        Kierowca, lokalny Kashmirczyk niestety nie bardzo mówi po angielsku, ale żeby rozładować ciszę panującą w Jeepe, Domin krzyczy: Mister, any music?!! Po chwili driver się domyśla i włącza kashmirską muzykę, która brzmi jak połączenie Bollywood z modłami okolicznych muzułmanów... momentalnie robi się egzotyczny klimat... pędzimy jak szaleni w dół po niezliczonych serpentynach, słońce wschodzi z za gór. Nagle natykamy się na patrol wojska wychodzący z lasu wprost na drogę - niewielki oddział z wykrywaczami metalu i kałachami gotowymi do strzału - tego potrzebowaliśmy - skrajnych emocji, wywołanych jazdą w nieznane, a to dopiero początek przygody 6tys. km od domu.

co kraj to obyczaj... tam też spotykamy naszego guide'a FAYAZ'a. Szybkie zakupy nie wiadomo czego, tłumy Kashmirczyków śmiejących się z naszych ciuchów, pewnie przypominaliśmy im klownów z cyrku ( sorry Domin ;p )... jedziemy dalej. I nagle wszystko to zostaje w tyle, gdyż droga zaczyna się piąć mocno w górę i wyłaniają się... szczyty górujące tuż nad wioskami, sięgające chyba nieba... jesteśmy powaleni na kolana. A możliwość zobaczenia choćby pięciotysięczników ma dla nas coś z mistycyzmu gór. Dojeżdżamy po 5 godz do Gagangir - ostatniej cywilizacji przed wyjściem w góry. Krótki postój u Fayaza i jedziemy dalej... hola hola, nagle na końcu wioski wyskakuje lokalny policmajster przypominający raczej lokalnego bacę i mówi stop. Dalej nie pojedziecie! Czemu? Negocjacje prowadzi Fayaz, ale po 5 godz. spędzonych na oglądaniu lokalesów grających w krykieta nerwy nam puszczają i nie wiedzieć czemu nagle możemy sobie pojechać dalej, na koniec dnia popatrzyć na góry – ot miejscowa gościnność. Do dziś nie wiemy o co im chodziło, ale jak to powiedział Domin: Chcieliście wydymać Freda, to Fred wydyma was!

         Wracamy na nocleg - jedyny w okolicy to tylko dom Fayaza, czyli cztery rodziny w czterech pokojach i my. Spędzamy wieczór z gospodarzem i jego bratem przy kolacji - wszystko oczywiście w lokalnym obrządku czyli bez sztućców, na podłodze, z rytualnym myciem rąk każdemu z osobna przez gospodarza po posiłku. Przed noclegiem wyszliśmy do lokalnej toalety czyli: „anywhere outside Sir” i wtedy kolejny odjazd: przypadkiem spojrzeliśmy w bezchmurne niebo, gdzie widok gwiazd drugi raz tego dnia powalił nas na kolana - ta oszałamiająca ich ilość, bliskość i wyrazistość - idealne miejsce na oświadczyny - żadna się wam nie oprze przy tym widoku!!!. Przed snem analizujemy jeszcze lokalną, jedyną w wiosce mapę zrobioną odręcznie przez jakiegoś Kanadyjczyka. Widząc przewyższenia i odległości z optymizmem zasypiamy licząc jutro na cud w nogach ;)

         Ranek standardowy: punkt 6:00 śpiew mułły przez megafon stawia całą wioskę na nogi. Kashmirskie śniadanie czyli gorące placki z blachy pieca plus chyba dżem kupiony wczoraj po drodze, załadunek dech na jeepa i ruszamy. Po 13km przepinka do plecaków i dalej z buta. Widoki przepiękne, ale te bezkresne śnieżne ściany jakoś daleko od nas, dalej niż ściana Wołowca widziana z parkingu u wlotu do Doliny Chochołowskiej... nic to, ruszamy. Po 1 godz. marszu przypinamy rakiety - wszędzie pełno puchu... yeaaahh, ale będzie jazda. Po kolejnej godzinie mamy wrażenie, że nie ruszyliśmy się z miejsca. I wtedy dociera do nas czym są Himalaje. To przepastne doliny, ogromne odległości i wysokie szczyty. Wg przewodnika najbliższa przełęcz, w kierunku której mieliśmy dojść, to jeszcze 6-7h marszu. Tam trzeba przenocować w namiocie, aby z rana ruszyć na jakiś szczyt. Niestety nie mamy takiego sprzętu. Po krótkiej naradzie uderzamy na najbliższe zbocze, aby choć trochę uszczknąć tego nieruszanego jeszcze przez nikogo śniegu. Jest go tak dużo, że nawet rakiety na podejściu sobie z nim nie radzą. Wszyscy brniemy nadludzkim wysiłkiem do góry po pas w puchu. Milas w końcu daje znak do zjazdu gromkim, pełnym - nie wiem – zachęty, czy też zrezygnowania stwierdzeniem: „Promil to się k..wa nie dzieje”, wszyscy zapinamy dechy i z żalem zakładamy po linii w dół doliny. Tylko Andrzej wiedząc, żeby założyć konkretnego bigline'a, zacisnął zęby i wdrapał się dwa razy wyżej niż inni i gdy wszyscy walczyli na zjeździe z grząskim śniegiem - on pociągnął czysty przejazd. Nawet Fayaz, który zaliczył ze trzy gleby na zjeździe był pod wrażeniem - tylko my wiemy, że to przez to "cudo" NS'a na nogach Andrzeja ;p

         Ostatnie dni upłynęły nam na leniwym łojeniu zajeżdżonych podpór gondoli, po przepastnych zboczach przypominających żleby spod Kopy - tylko trzy razy większych i szerszych, a później zwiedzaniu Srinagaru - stolicy Kashmiru, gdzie dzień wcześniej wybuchały na ulicy granaty i kogoś zastrzelono, Delhi ze swoimi zabytkami i morzem ludzkich istnień oraz TajMahal – najdroższego podarku miłosnego w historii ludzkości. Cały trip był mega przygodą, nie tylko związaną ze śniegiem. Poza odjechanymi górami, Indie powaliły nas swymi kontrastami, biedą, kulturą, jedzeniem i stewardesami z Kingfishera ;) Wtedy po raz drugi ugięły się nam kolana,gdy po dwu tygodniach przebywania 24h/dobę tylko w męskim towarzystwie ujrzeliśmy przepiękne Hinduski... ehh, ja tam jeszcze wrócę...

         Na koniec jasno stwierdziliśmy, że wrócimy wszyscy, gdyż góry mają niewyobrażalny potencjał do zagospodarowania pod względem wypraw jak i jazdy po morzu puchu, które możecie podziwiać na fotach Zbycha z poprzedniego sezonu.

Vasya

Średnia ocena użytkownika

Pokaż 1 z 1 komentarzy